“Ik weet een geheim plekje waar je veel diertjes kunt vinden!”

Het kost (zeker in het begin) veel tijd en energie om met kinderen de natuur te ontdekken buiten de schoolmuren. Maar ik kan je verzekeren dat het meer dan de moeite waard is als je er eenmaal bent. Vandaag ging ik met groep 3 naar de Mookerschans. Met goede zin, koekjes en limonade gingen we op pad!

De tocht startte een week geleden achter mijn computer. Ik was op internet aan het rondneuzen voor een goed lesidee over de levende natuur. Toen kwam ik de Dierenzoeker (van het Klokhuis en Naturalis) tegen. In de Dierenzoeker kun je eigenschappen en kenmerken van dieren die je tegenkomt invoeren. De Dierenzoeker geeft dan aan welk dier je mogelijk op het spoor bent. Dat bracht me op het idee om de kinderen dieren te laten beschrijven met behulp van kaartjes. Op de kaartjes moesten vragen komen over de dieren. Hoeveel poten heeft het dier? Denk je dat het dier steekt? Zou je dit dier als huisdier willen houden?

Na de nodige voorbereidingen konden we vertrekken. Na een wandeling van een kleine twintig minuten kwamen we aan bij een uitkijktoren. Daar moesten alle kinderen natuurlijk op! Ik niet, want ik heb een beetje hoogtevrees. Nadat ik even later de opdracht had uitgelegd ging iedereen lekker aan de slag. Ondertussen liep ik rond om kaartjes om te wisselen en uit te delen.

“Meester, ik zoek een rustig, zonnig plekje omdat ze daar vaak zitten!”

De dag ervoor had ik de locatie al verkend. Toen waren er weinig diertjes te bespeuren. Vandaag vonden de kinderen het ene beestje na het andere. Pissenbedden, wormpjes en torren. Waarschijnlijk kwam dat door het prachtige weer. Een van de kinderen ging zelfs op zoek naar de zeldzame zandhagedis. ‘Meester, ik zoek een rustig, zonnig plekje omdat ze daar vaak zitten!’

Hoewel ik op dat moment vond dat ik het al druk genoeg had met het begeleiden, vonden de kinderen dat ik een andere uitdaging moest overwinnen. Ik móest en zóu de uitkijktoren op. Nou beste lezer, daar ging ik dan. Met knikkende knieën en trillende handen (en aangemoedigd door de kinderen) beklom ik de ijzeren trap van de 12 meter hoge toren. Ik was eerder boven dan ik dacht. Eenmaal boven kon ik geweldig ver kijken. Zo zie je maar, soms is het heel verstandig om naar kinderen te luisteren. Vooral als je angsten moet overwinnen!

“Vanmiddag ga ik thuis in de tuin ook op zoek naar pissebedden en wormpjes!”

Na biscuitjes, limonade en een korte nabespreking liepen we weer terug naar school. De kinderen waren enthousiast over het bos en ik kreeg van verschillende kinderen te horen dat ze het een leuke les vonden. Ook hoorde ik dat veel kinderen van plan waren om na schooltijd in de tuin op zoek te gaan naar beestjes. Het was een geslaagde middag. Ik kan alle (aankomende) meesters en juffen aanraden om op dagen als deze met de kinderen de natuur in te gaan. Echt doen!

Foto: KatjaLinders /Flickr

Max Windau is derdejaarsstudent aan de Academische Lerarenopleiding Primair Onderwijs. Hij schrijft graag over onderwijs en het gedrag van de mensen om hem heen. Max is ook te vinden op Facebook en LinkedIn.

En verder?

Geef een reactie...